Door achterwaartse verliesverrekening bij de fiscaal partner, kan het recht op uitbetaling van de heffingskortingen in een jaar tenietgaan. De Belastingdienst kan de uitbetaalde heffingskortingen navorderen binnen acht weken na de onherroepelijke aanslag of beschikking aan de partner waarin de verliesverrekening plaatsvindt.

Een man had een fiscaal partner met een zodanig hoog inkomen in 2009 dat de man recht had op uitbetaling van de gecombineerde heffingskorting van € 2092. De man had zelf geen inkomen en had dus recht op uitbetaling van voornoemde gecombineerde heffingskorting. De fiscaal partner van de man had in 2012 echter een negatief inkomen en daardoor recht op achterwaartse verliesverrekening met het jaar 2009. Door deze verrekening had de partner zelf ook geen belastbaar inkomen meer. Daarom heeft de Belastingdienst aan de man een aanslag opgelegd om de uitbetaalde heffingskortingen terug te vorderen. In geschil was of de navorderingsaanslag rechtsgeldig was opgelegd. Rechtbank Noord-Nederland oordeelt dat de gecombineerde heffingskorting ten onrechte aan de man was uitbetaald door de verliesverrekening bij zijn partner. De Belastingdienst kon daarom een navorderingsaanslag opleggen. Daarvoor was wel vereist dat de Belastingdienst deze aanslag uiterlijk tot acht weken na het tijdstip waarop de aanslag van de partner of een beschikking strekkende tot vermindering van de aanslag van de partner onherroepelijk was geworden. De rechtbank verklaarde het beroep van de man ongegrond.

 

Wet: Art. 3.148, 3.150, 8.9 Wet IB 2001 en art. 16 (lid 6) AWR

Meer informatie: Rechtbank Noord-Nederland 23 oktober 2017 (gepubliceerd op 5 maart 2018), ECLI:NL:RBNNE:2017:4211

bron: Taxence 7 maart 2018 door Michel Halters


In de jaren 2008 tot en met 2012 heeft de Belastingdienst bij vele belastingplichtigen ten onrechte de inkomensafhankelijke combinatiekorting (iack) toegekend. Advocaat-generaal (A-G) IJzerman concludeert dat navordering van de iack niet is toegestaan als de inspecteur na de uitwerping van de aangifte bij de handmatige beoordeling heeft gemist dat ten onrechte de iack is toegekend.

In de desbetreffende zaak had een man in zijn gewijzigde aangifte inkomstenbelasting over 2010 aangegeven dat hij recht had op zelfstandigenaftrek. Het aangifteprogramma kruiste daardoor automatisch de iack aan. Het computersysteem van de fiscus wierp de gewijzigde aangifte uit omdat de man mogelijk ten onrechte ondernemingsfaciliteiten claimde. Naar aanleiding van het uitwerpen van de aangifte stelde de inspecteur de man enkele vragen over zijn onderneming. Bij het opleggen van de aanslag kende de fiscus de man niet de zelfstandigenaftrek toe, maar wel de iack. In 2014 ontdekte de Belastingdienst het probleem met de iack en wilde deze onder andere bij de man navorderen. Volgens de fiscus is navordering mogelijk omdat de iack als gevolg van een systeemfout is toegekend. De A-G stelt dat de rol van de systeemfout is geëindigd na de uitwerping van de aangifte. De inspecteur is toen overgegaan op handmatige controle. Als hij de aangifte zorgvuldig had gecontroleerd, had hij ontdekt dat de iack ten onrechte was toegekend. Daarmee heeft hij volgens de A-G een beoordelingsfout gemaakt die navordering in de weg staat.

 

Wet: art. 8.14a Wet IB 2001 en art. 16, tweede, lid AWR

Meer informatie: Parket bij de Hoge Raad 20 februari 2018 (gepubliceerd 9 maart 2018), ECLI:NL:PHR:2018:180

Bron: Taxence 12 maart 2018, door Remco Latour


Als de inspecteur het eens is met de strekking van een bezwaarschrift, moet hij dit bezwaarschrift gegrond verklaren en eventueel een kostenvergoeding toekennen. Hij kan niet volstaan met een ambtshalve vermindering.

In een zaak voor Rechtbank Gelderland had een maatschap een bezwaarschrift ingediend tegen twee naheffingsaanslagen omzetbelasting. In afwachting van de uitspraak op bezwaar had zij verzocht om uitstel van betaling. De Belastingdienst verleende dit uitstel, maar stuurde de maatschap toch een aanmaning en later een dwangbevel toe. De maatschap diende toen onder meer een bezwaar in tegen het dwangbevel. De inspecteur verminderde daarop de vervolgingskosten tot nihil. Vervolgens verklaarde hij het bezwaar tegen het dwangbevel niet-ontvankelijk wegens gebrek aan belang. De rechtbank vond dat onbegrijpelijk. De rechter oordeelde dat de Belastingdienst het bezwaar gegrond had moeten verklaren. De maatschap had immers een belang bij het bezwaar omdat de vervolgingskosten pas later op nihil werden gesteld.  De rechtbank oordeelde ten slotte dat de maatschap recht had op vergoedingen voor de kosten van bezwaar en beroep.

 

Besluit: onderdeel A1 Bijlage Besluit proceskosten bestuursrecht

Meer informatie: Rechtbank Gelderland 5 februari 2018 (gepubliceerd 6 februari 2018), ECLI:NL:RBGEL:2018:492

Bron: Fiscaal Nieuws, 7 februari 2018, Remco Latour


Marjo Jacobs februari 9, 2018

Om de WOZ-waarde van winkelpanden te bepalen is het bouwjaar van die panden van ondergeschikt belang. Voor panden op een A-locatie zijn met name de ligging en de loopstroom van belang.

De eigenaresse van twee winkelpanden op A-locatie in Nijmegen was het niet eens met de door de gemeente vastgestelde WOZ-waarde voor 2017. De panden waren in 1955 gebouwd. Partijen waren het erover eens dat de waarde van de panden moest worden bepaald aan de hand van de kapitalisatie van de brutohuur (HWK-methode). De eigenaresse vond dat de in het taxatierapport gebruikte referentieobjecten niet vergelijkbaar waren met haar panden. De oppervlaktes van andere panden weken te veel af en een van de objecten was uit 1900.

Volgens de heffingsambtenaar was voor de winkelpanden het bouwjaar van ondergeschikt belang, al had hij in het taxatierapport wel rekening gehouden met het bouwjaar. Volgens de gemeente waren vooral de ligging en de loopstroom bepalend voor de huurprijs per vierkante meter. De basis voor de waardering is de gemiddelde huurprijs (primaire huurwaarde) van de optimale vierkante meters, de zogeheten A-zone in een winkel. Daarbij wordt rekening gehouden met de diepte van de winkel en de oppervlakte. Rechtbank Gelderland is van mening dat de heffingsambtenaar de door hem gehanteerde huurwaarde daarmee aannemelijk heeft gemaakt. De referentieobjecten, die aan dezelfde drukke winkelstraat liggen, waren voldoende vergelijkbaar met de winkels van de eigenaresse. In de taxatierapporten was voldoende rekening gehouden met de verschillen en dan met name met de grootte.

 

Wet: artikel 17 Wet WOZ

Meer informatie: Rechtbank Gelderland 1 februari 2018 (gepubliceerd 6 februari 2018), ECLI:NL:RBGEL:2018:468

Bron: Fiscaal Nieuws, Remco Latour, 08 februari 2018


Marjo Jacobs januari 17, 2018

Nadat vele beroepen tegen de forfaitaire vermogensrendementsheffing ongegrond zijn verklaard, heeft Hof Amsterdam nu de kritiek van belanghebbenden erkend. Het hof heeft geoordeeld dat in 2014 de vermogensrendementsheffing een verboden schending van het recht op eigendom vormt. Met een reactie van Cor Overduin, die als fiscaal specialist van Grant Thornton de Bond van Belastingbetalers bijstaat in deze zaak.

Het hof haalde eerdere arresten aan, waarin de Hoge Raad had geoordeeld dat het forfaitair rendement van 4% pas in strijd is met het EVRM als dit rendement gedurende een lange reeks van jaren niet meer valt te halen. In het jaar 2011 was volgens de Hoge Raad nog niet voldaan aan deze voorwaarde. Zie: ‘Hoge Raad houdt box 3 in stand’. Hof Amsterdam heeft nu gekeken naar het jaar 2014. Volgens het hof is van belang welk reëel rendement een particulier die weinig risico wil nemen, kan behalen gedurende een lange reeks van jaren. De rechter ging daarbij mede uit van een overzicht in het eindrapport van de Commissie Van Dijkhuizen ‘Naar een activerender belastingstelsel’. Uit dit overzicht blijkt dat over de jaren 2001 – 2012 het gemiddelde jaarlijkse reële rendement op spaarrekeningen 0,5% was. Het hof leidt uit dit aanzienlijke verschil af dat in 2014 de risicomijdende particuliere belegger over een lange periode geen reëel rendement van 4% had kunnen behalen. De box 3-heffing van 1,2% (forfaitair rendement x 30% belasting) was in 2014 geen proportionele heffing meer. Het hof liet echter de aanslag in stand. Het wil namelijk de wetgever enige tijd gunnen om de situatie die op zichzelf een schending van het eigendomsrecht vormt, te beëindigen. Daarbij wees het hof op de gewijzigde box 3-heffing per 1 januari 2017. Voor rechtsherstel zal men naar een hogere rechter moeten stappen.

 

Reactie Cor Overduin

Taxence vroeg Cor Overduin, die de Bond voor Belastingbetalers bijstaat in deze zaak, om een reactie. ‘Ik ben blij dat dit Hof ons standpunt volledig onderschrijft, lees: de realiteit anno 2014 week toen al langere tijd te sterk af van wat de wetgever destijds als basis voor de 4%-norm heeft gehanteerd. En dus is het wettelijke box 3-systeem op zichzelf in strijd met Europees recht. Dat is een mooie constatering. Het Hof achtte zichzelf echter niet de partij om rechtsherstel te bieden. Dat rechtsherstel kan wel door de Hoge Raad geboden worden. De grote vraag is of de Hoge Raad dat durft. Tot nu toe heeft de Hoge Raad dat nooit aangedurfd, waarbij ik vermoed dat dat rechtscollege het budgettaire belang daarvan te groot acht. Mocht de Hoge Raad het niet aandurven, dan ligt de weg naar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens nog open. Kortom: de wedstrijd is nog niet gespeeld maar dit is een hele mooie etappewinst.’

 

Wet: artikel 5.2 Wet IB 2001 per 1 januari 2014

Verdrag: artikel 1, Eerste Protocol EVRM

Meer informatie: Hof Amsterdam 16 januari 2018 (gepubliceerd 17 januari 2018), ECLI:NL:GHAMS:2018:83

Bron: Taxence fiscaal nieuws voor professionals, 17 Januari


Verricht iemand als gastouder werkzaamheden gedurende meer dan 20 jaar? En heeft die gastouder meerdere kinderen van meerdere gastouders opgevangen en een bruto-omzet van circa € 15.000 per jaar? Dan kwalificeert die persoon als ondernemer voor de inkomstenbelasting.

Een vrouw verrichtte vanaf 1990 werkzaamheden als gastouder en stond ingeschreven in het Landelijk Register Kinderopvang en Peuterzalen. Ook was zij ingeschreven als gastouder bij de Kamer van Koophandel. Met de opvang van meerdere kinderen behaalde de vrouw over een reeks van jaren circa € 15.000 omzet per jaar. In geschil bij Rechtbank Den Haag was of de vrouw ondernemer was en of de vrouw voldeed aan het urencriterium.

Financiële risico’s

De rechtbank oordeelde dat de vrouw kwalificeerde als ondernemer. Zij vond van belang dat de vrouw de werkzaamheden al vanaf 1990 verrichtte en dit op meerdere dagen per week deed. De gastouder had bovendien overeenkomsten gesloten voor de opvang van acht kinderen met zes vraagouders. Over een reeks van jaren, genoot de vrouw als gastouder een bruto bate van ongeveer € 15.000 per jaar met die opvang. Ook vond de rechtbank relevant dat de vrouw een aantal financiële risico’s kon lopen, zoals gastouders die niet betaalden, inkomensrisico bij ziekte, vakanties en omzetverlies vanwege opzeggingen door vraagouders. De inspecteur voerde ook nog aan dat de vrouw onvoldoende zelfstandigheid bezat vanwege de rol van de bemiddelingsbureaus. De rechtbank verwierp dit verweer. De vrouw was nagenoeg geheel zelfstandig en was niet onderworpen aan strakke regels, controle en toezicht van de gastouderbureaus. De onderneemster sloot zelf overeenkomsten met de vraagouders en had de vrijheid om te bepalen hoeveel uur zij werkte en wanneer zij werkte. Aan de geringe omvang van de investeringen kwam geen betekenis toe, dat was inherent aan de aard van de activiteiten, kinderopvang op het woonadres van de vrouw. De rechtbank vond ook de tijdsbesteding van 1.599 uur geloofwaardig. Dit was gebaseerd op een opvang gedurende gemiddeld 3,8 dagen per week, 7,3 uur per dag en 49 weken per jaar, waardoor de vrouw ook aan het urencriterium voldeed en recht had op zelfstandigenaftrek.

 

Wet: Art. 3.4 en 3.6 Wet IB 2001

Meer informatie: Rechtbank Den Haag 29 december 2017 (gepubliceerd op 4 januari 2018), ECLI:NL:RBDHA:2017:15433

Bron: Taxence, fiscaal nieuws voor professionals, door Michel Halters


De rook van de vuurpijlen is net opgetrokken. Hier en daar klinkt nog een verdwaalde knal en dat zal nog wel even duren. Het nieuwe fiscale jaar belooft namelijk het nodige vuurwerk voor de belastingadviseur. Nieuwe wetgeving, maar ook oude vertrouwde punten vragen dringend aandacht. Eén daarvan is de rekening-courant (rc) van de directeur-grootaandeelhouder (dga).

Belastingdienst bord

Grijs gebied

Via een rekening-courant worden kleine, tijdelijke bedragen over en weer geboekt tussen de aandeelhouder en zijn vennootschap. Deze bedragen kunnen onopgemerkt flink oplopen. En dat is spelen met vuur. U kent vast wel iemand die de kans loopt zijn vingers te branden. Om dit te voorkomen moet er worden gehandeld onder voorwaarden zoals onafhankelijke derden in het economische verkeer ook zouden doen, het at arm’s length-beginsel.

Het is duidelijk dat een zakelijke rente moet worden afgesproken. Toch blijft dit een grijs gebied. De staatssecretaris heeft goedgekeurd dat bij een kleine rekening-courant verhouding geen rente berekend hoeft te worden. Het saldo komt dan het hele jaar niet boven de € 17.500,-. Voordeel voor de dga is dat hij geen belaste rente-inkomsten in box 1 hoeft aan te geven. De BV mag dan vanzelfsprekend de rentekosten niet aftrekken. Een praktische regeling, maar discutabel. Zakelijkheid is tenslotte een speerpunt van de belastingdienst. Ik ken geen bank of persoon die mij een tijdje zeventienduizend euro leent zonder dat hij daar iets aan wil verdienen. Sommigen berekenen geen rente wanneer het rekening-courantsaldo aan het begin en eind van het jaar lager is dan € 17.500,-, terwijl het gedurende het jaar wel tijdelijk hoger was. In dit geval geldt de goedkeuring niet en is het berekenen van rente verplicht.

Terug naar de hoogopgelopen rekening-couranten. In Nederland gaat het om een gigantisch bedrag, met een geschatte omvang van circa tien miljard euro. Bij een gebruteerd ab-tarief van 25% kan de belastingdienst een klapper van ruim drie miljard maken. Het gerucht gaat dat de belastingdienst zijn vuurpijlen zal richten op dga’s die onvoldoende middelen hebben om de schuld af te lossen. De eerste pijlen worden afgeschoten op de grotere vissen. Daarna komen de iets minder grote vissen aan de beurt en zo verder. Of de geruchten waar zijn, is afwachten. Maar waar rook is, is vuur.

Risico´s

Hoe hoog de rekening-courant mag zijn, is onder andere afhankelijk van het salaris van de dga. In het economische verkeer is de maximale leencapaciteit immers afhankelijk van het inkomen. Overwaarde van de woning of andere panden wordt mogelijk als zekerheid geaccepteerd. Maar hopelijk heeft de dga meer financiële ijzers in het vuur, zoals beschikbare liquiditeiten of zekerheden die gesteld kunnen worden.

Het is verstandig om na te gaan of er nog voldoende dekking in privé is. Durft uw adviseur voor u de hand in het vuur te steken? Zorg dat de belastingdienst niet tot het uiterste kan gaan en uw financiële dromen als een rotje uiteenspatten. De inspecteur kan namelijk stellen dat sprake is van een uitdeling, kan een gedeeltelijke aflossing eisen of een veronderstelde kwijtschelding aannemen. Voorkom een navordering met als klap op de vuurpijl een vette boete. Een faillissement van u ligt dan mogelijk op de loer. Ga op tijd in gesprek voor een passende oplossing. Bovendien kan nu aflossen door dividend uit te keren tegen 25% fiscaal gunstiger zijn dan later tegen 28,5%.

 

bron: https://www2.nextens.nl/columns/belastingdienst-richt-pijlen-op-rekening-courant


Marjo Jacobs november 7, 2017

Wie als erfgenaam beneficiair aanvaardt, moet goed controleren of er geen oude dwangbevelen zijn in verband met aansprakelijkheid van de erflater. Ondanks het feit dat tegenwoordig de verjaring van belastingschulden op andere manieren wordt gestuit, kan het oude dwangbevel zijn werk hebben gedaan. De belastingschuld is dan niet verjaard zodat de erfgenaam ermee wordt geconfronteerd!

Een man was bestuurder van een B.V. waarin zijn vrouw alle aandelen hield. De fiscus stelde de man aansprakelijk voor de naheffingsaanslagen loonheffingen en omzetbelasting van die B.V. De bestuurder ging in bezwaar en beroep tegen de aansprakelijkstelling. Deze beroepsprocedure duurde jaren en tegen de tijd dat de belastingrechter de laatste uitspraak deed, was de man al overleden. Zijn erfgenamen stelden vervolgens dat de belasting- en aansprakelijkheidsschulden waren verjaard. Het geschil kwam voor Hof Arnhem-Leeuwarden. Het  hof constateerde dat de ontvanger in de jaren 2002, 2006 en 2007 dwangbevelen had betekend om de verjaring van zijn claim te stuiten. Sinds 1 juli 2009 gelden andere regels voor stuiting, maar op grond van overgangsrecht golden die regels in dit geval pas per 1 januari 2011. Bovendien had de ontvanger naderhand nog enkele mededelingen gedaan waarin hij zijn recht op betaling voorbehield. Onder deze omstandigheden viel niet te zeggen dat de ontvanger op onjuiste wijze de verjaring had gestuit. Hij kon dus nog steeds de belastingschulden vorderen van de erfgenamen.

Wet: artikel 27 IW, artikel III Vierde tranche Awb en artikel XXIII Wet OFM 2011

Meer informatie: Arnhem-Leeuwarden 31 oktober 2017 (gepubliceerd 6 november 2017), ECLI:NL:GHARL:2017:9355

Bron: Taxence, fiscaal nieuws voor professionals, 7 november 2017


Heeft u een brief ontvangen over de machtiging voor Serviceberichten Aanslag? En staat hierin niet de juiste naam van uw intermediair? De Belastingdienst geeft aan dat hier fouten mee zijn gemaakt en biedt daarvoor haar excuses aan.

Door een verstoring staat in 774 brieven aan burgers en bedrijven die gebruik maken van de diensten van een intermediair een andere naam dan die van de eigen intermediair. De Belastingdienst stuurt op korte termijn een nieuwe registratiebrief met uitleg.

Uw klant hoeft niets te doen. De Belastingdienst maakt excuses voor het ongemak.

Bron: Forum Fiscaal Dienstverleners 14 september 2017


 

Hier ga ik mijn zuurverdiende bruto-inkomen niet aan uitgeven’

Janneke uit Capelle aan den IJssel zegde vorig jaar geleden al haar abonnement bij De Belastingdienst op. “Goedkoop is het natuurlijk nooit geweest, maar je had vroeger tenminste nog het idee dat je er iets moois voor terug kreeg. Zoals kinderopvangtoeslag of een goed functionerende samenleving. Maar toen ik zag wat voor afvloeingsregeling ze voor zichzelf hadden verzonnen was voor mij de maat vol. Daar ga ik mijn zuurverdiende bruto-inkomen niet aan uitgeven.”

Ook Herman uit Schiedam (niet zijn echte naam) is geen klant meer bij de Belastingdienst. Hij is niet overgestapt naar een andere belastingdienst maar besloot helemaal te stoppen met zijn belastingverplichtingen: “Ach nee joh, alsof ze het bij een andere belastingdienst beter voor elkaar hebben. Al die fiscussen zijn een pot nat. Dan geef ik mijn geld liever uit aan iets anders, zoals leuke dingen.”

Bron: De Speld: 19 augustus 2017 door 

Voor wie De speld niet kent: Het is een satirisch online magazine (red)


Logo Mitchell Klijs
Gemaakt en onderhoud door:
Mitchell Klijs